شبي پسر كوچكي يك برگ كاغذ به مادرش داد . مادر در حال آشپزي بود دستهايش را با حوله تميز كرد و نوشته ها را با صداي بلند خواند. پسر كوچولو با خط بچه گانه نوشته بود : صورتحساب: 1- تميز كردن باغچه 500 تومان 2- مرتب كردن اتاق خواب 500 تومان 3- مراقبت كردن از برادر كوچكم 1000تومان 4- بيرون بردن سطل زباله 500 تومان 5- نمره رياضي خوبي كه گرفتم 500 تومان 6- جمع بدهي شما به من 3000 تومان مادر به چشمان منتظر پسرش نگاهي كرد و چند لحظه خاطراتش رو مرور كرد سپس قلم را برداشت و پشت برگه صورتحساب پسرش اين عبارت را نوشت : 1- بابت سختي 9 ماه بارداري كه در وجودم رشد كردي ، هيچ 2- بابت تمام شب هايي كه بر بالينت نشستم و برايت دعا كردم ، هيچ 3- بابت تمام زحماتي كه در اين چند سال كشيدم تا تو بزرگ شوي ، هيچ 4- بابت غذا ، نظافت تو و اسباب بازيهايت ، هيچ و اگر تمام اينها را جمع بزني خواهي ديد كه هزينه عشق واقعي من به تو هيچ است. وقتي پسر آنچه را كه مادرش نوشته بود را خواند ، چشمانش پر از اشك شد و در حالي كه به چشمان مادرش نگاه ميكرد قلم را برداشت و زير صورتحساب نوشت : قبلا بطور كامل پرداخت

يك پسر كوچك از مادرش پرسيد: چرا گريه مي كني

مادرش به او گفت : زيرا من يك مادرهستم .پسر بچه گفت: من نمي فهمم

مادرش او را در آغوش گرفت و گفت : تو هيچگاه نخواهي فهميد

بعدها پسر كوچك از پدرش پرسيد : چرا مادر بي دليل گريه مي كند

پدرش تنها توانست به او بگويد : تمام مادرها براي هيچ چيز گريه مي كنند

پسر كوچك بزرگ شد و به يك مرد تبديل گشت ولي هنوز نمي دانست چرا مادر ها بي دليل گريه مي كنند

بالاخره سوالش را براي خداوند مطرح كرد و مطمئن بود كه خدا جواب را مي داند .او از خدا پرسيد : خدايا چرا مادرها به آساني گريه مي كنند؟

خدا گفت زماني كه مادر را خلق كردم مي خواستم كه او موجود به خصوصي باشد بنابراين شانه هاي او راآن قدر قوي آفريدم تا بار همه دنيا را به دوش بكشد. و همچنين شانه هايش آن قدر نرم باشد كه به بقيه آرامش بدهد

من به او يك نيروي دورني قوی دادم تا توانايي تحمل زايمان بچه هايش راداشته باشد ووقتي آن ها بزرگ شدند توانايي تحمل بي اعتنايي آن ها را نيز داشته باشد

به او توانايي دادم كه در جايي كه همه از جلو رفتن نااميد شده اند او تسليم نشود و همچنان پيش برود . به او توانايي نگهداري از خانواده اش را دادم حتي زماني كه مريض يا پير شده است بدون اين كه شكايتي بكند.

به او عشقي داده ام كه در هر شرايطي بچه هايش را عاشقانه دوست داشته باشد حتي اگر آن ها به او آسيبي برسانند.

روزی فرا خواهد رسید که جسم من آنجا زیر ملافه سفید پاکیزه ای که چهار طرفش زیر تشک تخت بیمارستان رفته است ، قرار میگیرد و آدمهائی که سخت مشغول زنده ها و مرده ها هستند از کنارم می گذرند. آن لحظه فرا خواهد رسید که دکتر بگوید مغز من از کار افتاده است و به هزار علت دانسته و ندانسته زندگیم به پایان رسیده است.

تنها با گل ها .... گویم غم ها....

چه کسی داند ز غم هستی چه به دل دارم؟

به چه

کس گویم شده روز من چو شب تارم؟

نه کسی آید ... نه کسی خواند ز نگاهم هرگز راز من...

بشنو امشب غم

پنهانم که سخن ها گوید ساز من...

تو ندانی تنها همه شب با گلها ... سخن دل را می گویم ...

چو نسیمی آرام که وزد بر بوستان

همه گل ها را می بویم من ...

تنها با گل ها... گویم غم ها را ...

چه کسی داند ز غم هستی چه

به دل دارم؟

به چه کس گویم شد روز من چو شب تارم؟

گل ابری ... سرگردان...

می گرید چشم من در تنهایی ...ای روز شادی ها کی باز آیی؟

امشب حال مرا تو نمی دانی... از چشمم غم دل تو نمی خوانی ...

تنها با گل ها... گویم غم ها را....

چه کسی داند ز غم هستی چه به دل دارم ؟

به چه

کس گویم شده روز من چو شب تارم؟